കാമുകരോടൊപ്പം ഒളിച്ചോടിപ്പോകുന്ന വീട്ടമ്മമാ൪, മകളെ പീഢിപ്പിക്കുന്ന അച്ഛന്മാ൪

രണ്ടു കൂട്ടികളുടെ മാതാവും അത്രയൊന്നും സുന്ദരിയല്ലാത്തതുമായ എന്റ അയല്ക്കാരിയായ വീട്ടമ്മ, ജോലി സ്ഥല്ത്തുവെച്ചു മാത്രം പരിചയത്തിലുള്ള അവരേക്കാള് പത്തുവയസ്സ് പ്രായക്കുറവുള്ള മീശപോലും മുളച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരുവന്റ കൂടെ ഒളിചോടിപോയി..

സാമ്പത്തികമായോ സാമൂഹികമായൊ താഴ്ന്ന നിലയിലുള്ളവരായിരുന്നില്ല എന്റ അയല്ക്കാരി.വിദ്യാഭ്യാസപരമായും അവ൪പിറകിലായിരുന്നില്ല. ലൈംഗികമായ അഭിനിവേശമായിരുന്നോ കാരണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലയെങ്കിലും..

അവരുടെ നാലും ആറും വയസ്സുള്ള കുട്ടികളെ കാണുമ്പോള് ,അമ്മയില്ലാതാകുന്ന അവരുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചോ൪ക്കുമ്പോള്, ഒരു സ്ത്രീ ലൈംഗികമായ ആസക്തികളില് മാത്രം അഭിരമിക്കുകയും പരമപ്രധാനമായ മാതൃത്വമെന്ന വികാരത്തെ അവഗണിക്കുകയുംചെയ്യുമ്പോള്.......
ദൈവമേ...ലോകത്തിന്റ ഗതിയൊ൪ത്ത് ഞാന് വ്യാകുലപ്പെടുന്നു.

ഒരവിവാഹിതന്റ എറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമാകുന്നു വിവാഹിതയുമായുള്ള രഹസ്യ ബന്ധം.ഒരുവിവാഹിതന്റ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടമാകുന്നു ഭാര്യയുടെ ജാരബന്ധം.

എന്നാല്

ഒരമ്മയുടെ പരപുരുഷബന്ധം നേരിടേണ്ടിവരുന്ന പുത്രന് ലോകത്തില് വെച്ച് ഏറ്റവും കൊടിയ ശാപം കിട്ടിയവനാകുന്നു.

സ്വന്തം മകളെ ലൈംഗികമായിപീഢിപ്പിച്ചതിനു ശേഷം സുഹൃത്തുക്കള്ക്കുകാഴ്ചവെച്ചും ഒടുവില് ക്രൂരമായി കൊലപാതകം ചെയ്തവന്റചിത്രം വ൪ത്തമാനപത്രത്തിലിരുന്ന് തിളയ്ക്കുന്നു...

എനിക്കുതോന്നിയത് മൂ൪ച്ചയുള്ള ഒരു കത്തി തിരയാനാണ്...എന്നെ ആണാക്കുന്ന
അവയവം അരിഞ്ഞുകളയാനാണ്....വൃത്തികെട്ട ഈ പുരുഷ ജീവിതത്തേക്കാള് എത്രയോ നല്ലതാകുന്നു ആണും പെണ്ണുമല്ലാത്ത ഹിജിഡ ജീവിതം.

കവിതനിറയെ മുള്ളുകളാണെന്നു പറഞ്ഞ കൂട്ടുകാരി ക്ഷമിക്കുക....
ലോകം മുഴവന് മുള്ളുകള് കാണുമ്പോള് പതുപതുപ്പുള്ള നടപ്പാതകളെക്കുറിച്ചും..വഴുവഴുപ്പുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും, തികച്ചും അസ്വാഭാവികമായ കപടസദാചാര സംഹിതകളെക്കുറിച്ചും കവിതയെഴുതുകയെന്നത് അശ്ളീലമാകുന്നു.

അലെങ്കിലും ഒരുകവിതയ്ക്ക് ഇതിലെന്തുചെയ്യാന് കഴിയും?

ഉപ-ഭോഗാനന്തരം.....

പൊതുവിപണിയില് നിന്നും
ഉള്ളി
മഞ്ഞള്
അരി
വാസനസോപ്പ്
കണ്മഷി
ഉലുവ, ജീരകം
പോലെ
ഇനി എന്നാണ്
നീയെന്റ ജീവിതത്തെ
വാങ്ങിക്കൊണ്ടു
പോകുന്നത്.

വായുകടക്കാത്ത
കുപ്പിയിലടച്ചും,
ഉപ്പുതേച്ചും
വെയിലത്തുണക്കിയും
മഞ്ഞള് പുരട്ടി
ആവിയില് വേവിച്ചും
എന്നാണ്
നീയെന്നെ
തിന്നാന് തുടങ്ങുന്നത്.

വിപണനകേന്ദ്രത്തിലെ
ഇളം തണുപ്പില്
പതുപതുത്ത
ഷെല്ഫിലിരിക്കുമ്പോഴും
പാഴ്വസ്തുക്കള്
വലിച്ചെറിയാനുള്ള
പാതയോരത്തെ
മുനിസിപ്പാലിറ്റി
കൊട്ടയില്
നിന്റ തുപ്പല്
നനവും പേറിയുള്ള
എന്റ ശിഷ്ടകാല ജീവിതം
എനിക്കിപോള്
മനസ്സില് കാണുവാന്
കഴിയുന്നുണ്ട്.

കുറ്റപെടുത്തലുകള്

ധ്യാനിക്കാന്
സമ്മതിക്കാതെ
പെണ്കൊതുകുകള്;
കൂട്ടുകാരിയും,
കവിതയുടെ ലോകത്തുനിന്നും
എന്നെ ബഹിഷ്കൃതനാക്കി.

വാക്കുകള്
പിണങ്ങിപ്പിരിഞ്ഞു.

കവിതകള്
മൌനത്തിന്റ കൂടുകിട്ടാതെ
പറന്നു നടന്നു.

March/2000

സ്വദരി ഗയലവ്

പ്രീയപെട്ട ദുന്യെ
മഴയും കാറ്റും നിറഞ്ഞ ആരാത്രി
നിനക്ക് ഓ൪മ്മയുണ്ടോ?

അന്ന്
പാലായനത്തെക്കുറിച്ച്
ഞാന് ചിന്തിച്ചതായിരുന്നു

പക്ഷെ....
പാപങ്ങളുടെ അഗ്നി എന്റ മേല്
നിറഞ്ഞപോള്-
കൊലപാതകത്തിന്റ കയ്പ്
ഉമിനീരില് പട൪ന്നപൊള്

റൂബിളുകള്ക്ക് നിന്നെ സ്നേഹിക്കാന്
കഴിയിലെന്നും
മരവിച്ച എന്റ ആത്മാവിനെ നീ
വെറുക്കുന്നുവെന്നും നീ പറഞ്ഞ-
ആ നിമിഷം....

നിനക്ക് എന്നെ വധിക്കാമായിരുന്നിലേ..
ഇല്ല ദുന്യ ഇല്ല
നിന്ന എന്റ മരണത്തിന്
ഉത്തരവാദിയാക്കുന്നത്
ശരിയലെന്ന് എനിക്കുതോന്നി.

ഞാനതിന് സ്വയം വഴിയൊരുക്കുകയായിരുന്നു
തെറ്റ് ഞാന് സ്വയമെടുക്കുന്നു.

പ്രണയം പിടിചെടുക്കാനുള്ളതലെന്ന്
ഞാന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..
പക്ഷെ മരണമല്ലാതെ മറ്റാരുവഴി-
എന്റ മുന്നില് ഉണ്ടായിരുന്നുല്ല.

വിഖ്യാതകൃതിയായ കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്ന നോവലിലെ ഒരു കഥാപാത്രം.
4:98

ശീ൪ഷാസനം.

മുലകള്.
എനിക്കുനേരെയുള്ള നിന്റ വൃത്തികെട്ട പ്രലോഭനമല്ല,
പ്രകൃതിയുടെ, സ്നേഹത്തിന്റ ഉറവിടമാണ്.

പ്രണയം.
വികാരപരമായ അടിമവേലയല്ല
സമാനചിന്തകളുടെ സൌഹൃദമാണ്.

ഹൃദയം.
ഉപയോഗശൂന്യമായവെറും വാക്കല്ല
നിന്നിലും എന്നിലുമുള്ള ചൈതന്യമാണ്.

ചുണ്ടുകള്.
കേവലം ഉമിനീ൪ കൈമാറ്റ ഉപാധിയല്ല.
നേ൪ത്ത ച൪മ്മത്തിനകത്തെ സാന്ത്വനമാണ്.

സ്ത്രീ
ഉപഭോഗശേഷം സൌകര്യപൂ൪വ്വം
വലിചെറിയാവുന്ന ഉല്പന്നമല്ല
എന്റ ദേഹത്തിന്റ മറുപാതിയാണ്.

12:98

പൌരാണികം

ഞങ്ങളുടെ പൂ൪വ്വിക൪
പകലുകള് തിന്നുതീ൪ത്തു
രാത്രികള് ഇണചേ൪ന്നു രസിച്ചു

വിസ്മൃത പാപബോധങ്ങളും
സ്മൃതസത്യദ൪ശ്ശനങ്ങളും
അവരെ അശുദ്ധരാക്കിയില്ല

മതത്തിന്റ കമ്പിവേലികളും
ജാതിതിരിവിന്റ ഇരട്ട നാക്കുകളും
അവരെ തീണ്ടിയില്ല

തലേന്നു വേട്ടയാടിയ മൃഗം
നിലക്കാത്ത ചലനാവേഗം
ഇരുണ്ട ഗുഹകളില് ചിത്രം നിറച്ചു.

അവരൊരിക്കലും
നിനച്ചിരിക്കില്ല

പിന്മുറക്കാ൪ തിരികെ
വേട്ടമൃഗങ്ങളായി-
പുന൪ജ്ജനിക്കുമെന്ന്.

27/10/98

അറിവ് / മുറിവ്

ആകാശത്തിരുട്ടിന് തിരമാലയില്
ഓളപ്പരപ്പിലൂടൊഴുകുമീ
സ്വ൪ണ്ണാഭമാം തോണിതന്
വിദൂര സുന്ദരദൃശ്യം കാണ്കെ

ഇരുളാം നിന് കൂന്തലില് ഞാന്
കോ൪ത്ത മന്ദാരയിതളലോ
പൂന്തിങ്കളായ് വന്നെന് മുന്പില്
പ്രഭചൊരിഞ്ഞു നില്പ്പുദൂരെ

ഒടുവിലാ മുഗ്ദ സുന്ദരപുഷ്പം
കാ൪മേഘവ൪ണ്ണത്താല് മായവേ
അല്പായുസ്സാണു സൌന്ദര്യവും
നിര൪ത്ഥകമാണു പ്രണയവു-
മെന്നസത്യമിന്നറിവൂ ഞാന്.
1999/march

ദാമ്പത്യം

ചോദ്യം-നമുക്കിടയിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റ
സുതാര്യ പാളി എന്നില് നിന്നും നീ
മറച്ചു വെച്ചത് എന്തിനാണ് ?

ഉത്തരം-അതെന്റ നിലനില്പ്പായിരുന്നു.

ചോദ്യം-മധ്യ രാത്രിയില് ഞെട്ടിയുണ൪ന്ന്-
നനഞ്ഞ അടിവസ്ത്രങ്ങളുമായി ഞാന് സ്വയം
നഷ്ടപെട്ടപോള് ഉറക്കത്തില് നീ ചിരിച്ചത്
എന്തിനാണ്?

ഉത്തരം-സ്വപ്നത്തില് അവനെന്നെ സ്നേഹിക്കുകയായിരുന്നു.

ചോദ്യം-എനിക്കു നീയും നിനക്കു ഞാനുമെന്ന
ആദി സമവാക്യത്തിലൂടെ ഞാനോടിത്തള൪ന്നപോഴും
നീ നി൪വികാരയായത് എന്തുകൊണ്ടാണ് ?.

ഉത്തരം-നിനക്കുവേണ്ടി അഭിനയിക്കാന് ഞാന് മറന്നുപോയതുകൊണ്ട്.

ആത്മഗതം-ദയവായി ചോദ്യങ്ങള് നിറുത്തുക,
നിന്റ ഹൃസ്വദൃഷ്ടി എന്നെ ഭയപെടുത്തുന്നു.

ഇരുട്ട്

വെളിച്ചത്തില് നിന്നും
ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്
പേടി തോന്നി.

ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും
തമ്മിലുള്ള അതി൪ത്ഥിരേഖ
സാങ്കല്പികമാണെന്ന അറിവ്
അരക്ഷിതാവസ്ഥയുണ്ടാക്കി.

എതുനിമിഷവും കയറിവരാവുന്ന
ശത്രുവെപ്പോലെ ഇരുട്ട്
തൊടിയില് പതുങ്ങിയിരുന്നു.

പിന്നീട്-
വെളിച്ചം കെടുത്തിയപ്പൊള്
ഇരുട്ട് അതിര് ലംഘിച്ചു.

ഒടുവില്
മഹാന്ധകാരത്തില്
ഞാന് കൂടി ഉള്പ്പെട്ടു.
എല്ലാം കറുപ്പായിമാറി.

പക്ഷെ
പിന്നീടു ഞാന്
ഇരുട്ടിനെ പേടിച്ചിട്ടില്ല.

പനിച്ചിറകുകള്

പനിക്കിടക്കയിലേക്ക്
എത്രയെത്ര കൂട്ടുകാരാണ്
പറന്നുവരുന്നത്

ഉടല് മുഴുവന് പട്ടില്
പൊതിഞ്ഞ് മഞ്ഞകള്
ചിറകുകളില് ചായങ്ങള്
തേച്ച് വയലറ്റുകള്

പിന്കാലുകള് കൊണ്ട്
ചാടിപ്പറന്ന് നെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന
സുന്ദരിപ്പച്ചകള്

കണ്ണിലും മൂക്കിലുമൊക്കെ
അവ൪ ഓട്ടപ്രാന്തികളിക്കും
കണ്ണുതുറക്കുമ്പോള്ക്കും
ഓടിയൊളിക്കും

ഇപ്പൊള് എല്ലാ൪ക്കുമെന്നെ
പേടിയാണ്,അവ൪ക്കറിയില്ലല്ലോ-
എനിക്കവരെ യെന്താരിഷ്ടമാണെന്ന്

പക്ഷെ...അവസ്സാനം
പിന്നെയും ഞാനൊറ്റക്കാകും
കൂട്ടുകാരൊക്കെ പോയ്മറയും

പനിപിടിച്ച ഒരുരാത്രിയില്
കൂട്ടംതെറ്റിപറന്നുവന്ന
ഒരു നിശാശലഭത്തിനും
ഒരു പുല്ച്ചാടിക്കുമൊപ്പം
ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു.

മഹാമാരികള് ഒറ്റപ്പെടുത്തിയ
കുഞ്ഞുങ്ങള്ക്ക്
അവരുടെ നഷ്ടമായ
കളിയിരമ്പങ്ങള്ക്ക്
കവിത സമ൪പ്പിക്കുന്നു..

വിരഹാതുരം

ഓട്ടഗ്രാഫ്
വേ൪പിരിയല്
അറുത്തെറിയുന്ന സൌഹ്രദം
ഇനിയൊരു കാഴ്ച-
ഹ്രദയത്തിന്റ സ്വാ൪ത്ഥത

കാടുകയറിയ ഇടവഴി
അകലങ്ങളിലെ ഒറ്റയാന് പക്ഷി
യാത്രയുടെ അവസാനം
നിന്റ കണ്ണുനീ൪
എന്റ ശാഠ്യങ്ങള്

ചിത്രം
നിന്റ മുഖം നോക്കി
ഞാന് വരച്ച ചിത്രം
എന്റ ഹ്രദയത്തിന്റ
അറ്റു പോയകണ്ണികള്
വിളക്കി ചേ൪ക്കുന്ന
ഋജു രേഖകളായിരുന്നു

കൊള്ളിലെന്ന്
നീ പറഞ്ഞപോള്
തുണ്ടം തുണ്ടമായി
കാറ്റിന്റ വായിലേക്ക്
അതിറങ്ങിപോയി.

അ൪ത്ഥാന്തരന്യാസം

നഖപ്പാടുകള്
വേദനയിലുപരി
സൌഹ്രദ ചിഹ്നങ്ങള്

നഷ്ടപെടലുകള്
അന്ധന്റ കാഴ്ചയുള്ള
കണ്ണുകള്

വളപൊട്ടുകള്
എനിക്കുവേണ്ടി
ഉടച്ചുകളഞ്ഞ ചില്ലുകള്

പ്രണയങ്ങള്
സാങ്കല്പിക ഭോഗത്തിലേക്കുള്ള
ഇടവഴികള്

സൌഹ്രദങ്ങള്
ഉള്ളം കൈയ്യിലമരുന്ന
പരുപരുപ്പ്

കവിതകള്
പിറന്നരൂപത്തിലുള്ള
മനസ്സും ശരീരവും

ജാരജീവിതം.

പകലില് ഞാന് നിങ്ങളുടെ
പതിവു കാഴ്ചക്കാരനാണ്
പക്ഷെ ഇരുട്ടില് എന്നെ തിരക്കരുത്.


വിജാഗിരികളില് എണ്ണയിട്ട്-
ഘടികാരങ്ങളില് കണ്ണുകള് നട്ട്
എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നവരുണ്ട്.


മീശവച്ചവന്റ ആശകള്
പഴയപന്തയക്കഥയിലെ
മുയലിനെപോലെയാണ്.


പകുതിയോടി ശീഘ്രമുറങ്ങും
പക്ഷെ അപോഴൊന്നും-
പന്തയമവസാനിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.


ഞാന് കുറുകിക്കറുത്ത ഒരുആമയാകുന്നു,
പുറത്തേക്കു നീട്ടുന്ന അറ്റം തടിച്ചതല
പതിഞ്ഞ കാലടികള്, കറുത്ത ശരീരം.

വെളുത്തവനായ യശമാനരേ...
വെളിച്ചത്തില് ഞാന് നിന്റ ഭൃത്യനാണ്,
ഇരുട്ടില് നിന്റ സ്വത്തിന്റ അവകാശിയും.

അ൪ദ്ധരാത്രിയില് സൂര്യനുദിച്ചാല്-
ലോകം കീഴ്മേല് മറിയപെടും
പക്ഷെ നഷ്ടം മുഴുവന് നിങ്ങള്ക്കാകും.

ചുള്ളിക്കാടും ഒ.വി. വിജയനും

തണലിന്റ നിരീക്ഷണം പൂ൪ണ്ണമായും ശരിയാണ്
ചുള്ളിക്കാടും ഒ.വി. വിജയനും ശക്തമായി എഴുത്തിനെ
ബാധിച്ച എന്റ പ്രീഡിഗ്രികാലത്തേതാണ്
ഈ കവിത.

‘ദളിത’ ത്തിലെത്തുമ്പോള് ചെറുതായി ഞാന്
മോചിതനാകുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നു.

തണലിന് സ്നേഹപൂ൪വ്വം നന്ദി രേഖപെടുത്തുന്നു

പ്രണയമാമരം. കവിത- 2

പഴയകാലം മറന്നു നീയെങ്കിലും
പകലുപിന്നെയുമുദിച്ചുയ൪ന്നീടിലും
പ്രിയ വസന്തത്തരുവിന്റയോ൪മ്മകള്
ഇരുളിന് മേഘം മറയ്ക്കുവതെങ്ങിനെ

പഴയപുസ്തകത്താളിന്നടിയിലായ്
വളരെ പണ്ടുനാം കുറിച്ചിട്ട വാക്കുകള്-
ക്കിടയിലെന് മനം കുതി൪ത്തീടുന്നു
ഉണങ്ങിനേ൪ത്തൊരാ പ്രണയ പുഷ്പങ്ങള്

ശതശതാഖികള് വാനില് പട൪ത്തിയ
മുകുളമേതിലും പുഷ്പം നിറചൊരാ
പ്രണയമാമരം കാറ്റിലാടീടുമ്പോള്
ഹ്രദയപുഷ്പങ്ങള് മഴപൊഴിച്ചീടുന്നു.

കളകളാരവം കാറ്റിലൊഴുക്കിയ
പ്രണയമാക്കിളിയകന്നു പോയീടുമ്പോള്
വ്രണിതദുഖക്കടലായി പാട്ടുകള്
പഴയകൊമ്പിന് മുകളില് മുഴങ്ങുന്നു

പിരിയുവാന് നേരമാമരക്കൊമ്പില് നാം
പ്രണയപൂ൪വ്വം കുറിച്ചിട്ട വാക്കുകള്
മഴയും മഞ്ഞുമേറ്റിന്നു മാഞ്ഞിടാം-
പ്രളയമാമരം കടപുഴക്കീടിലാം.

പ്രീഡിഗ്രി, പ്രണയം കീഴ്പ്പെടുത്തിയകാലം.കവിത-1

സൌദി അറേബ്യയുടെ വരണ്ട ആകാശത്തു നിന്നും ഒരു തിരുവാതിര ഞാറ്റുവേലയിലേക്കാണ് ഞാന് വീമാനമിറങ്ങിയത്. നെടുമ്പാശേരിയില് വാഹനം നിറുത്തുമ്പോള് ചില്ലു നിറയെ മഴത്തുള്ളികളായിരുന്നു.
പണിയുപേക്ഷിച്ചു പോന്നവനെ നാടിനുവേണ്ടാതായി. പക്ഷെ മഴവെറുത്തില്ല എനിക്കുമേല് അവള് അറിഞ്ഞു പെയ്യുകയാണ്. വിവാഹശേഷം ആദ്യമായി നാട്ടിലെത്തിയവനോട് ദീ൪ഘനാളത്തെ വിരഹം മറന്ന് പുതുമ മാറാത്ത നവവധുപോലെ മഴ ഒരവിവാഹിതനെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു.

തട്ടിന്പുറത്ത് കിടന്നുപഴകിയ കവിതാപുസ്തകം എലികള് കാഷ്ഠിച്ചും ചിതലുകള് ചിത്രം വരച്ചും മനോഹരമാക്കിയിരുന്നു. ചുരുക്കത്തില് ഞാനില്ലാതിരുന്ന രണ്ട് വ൪ഷങ്ങളിലും കവിതായെഴുത്ത് മുറപോലെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

പ്രീഡിഗ്രിക്കുപഠിക്കുന്ന കാലത്ത് എഴുതിയ ചില കവിതകള് ഇന്ന് വായിച്ചപോള് എനിക്ക് ലജ്ജ തോന്നി, നഗ്നനായി ജനമധ്യത്തില് നില്ക്കുന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപെട്ടു. ഓരോ കവിതയ്ക്കു പിറകിലും ഓരോകഥകളുണ്ടായിരുന്നു,

കൂട്ടുകാരനായി എഴുതിയ കവിതകള്, കവിത വായിച്ചവള് പ്രണയം ഭാവിച്ചത്. പഠിപ്പുനി൪ത്തി സുഹ്രത്ത് ഓട്ടറിക്ഷ ഡ്രൈവറായപോള് കവിതയ്ക്കു മുകളിലെ പ്രണയം മറന്നവള് ലീവിനുവന്നവനെക്കെട്ടി മുന് കാമുകന്റ ഓട്ടറിക്ഷയില് വയറുവീ൪പ്പിച്ച് ഡോക്ടറെകാണാന് പോയത്.
(‘സുഹ്രത്ത്’ ആഖ്യാതാവുതന്നെയാണെന്നത് സത്യമല്ല)



കവിതകള് താഴെകൊടുക്കുന്നു...
എന്റ കഴിഞ്ഞകാലത്തിനും പ്രണയലോലമായ വരികള്ക്കും മാപ്പുതരിക........


പ്രീഡിഗ്രി, പ്രണയം കീഴ്പ്പെടുത്തിയകാലം.കവിത-1

പ്രണയകം

പ്രിയവസന്തമെ വരികയെന് ചാരത്തു
മധുരസ്വപ്നം നിറം പക൪ന്നാടുവാന്
ഹ്രദയ തന്ത്രികള്മീട്ടുന്ന സംഗീതം
മതിവരാതെയകന്നുപോകല്ലീനീ

നിറനിലാവത്തു നിശബ്ദമോമനേ
വിജനമീപുഴയോരത്തു മേകനായ്
അധികവേപഥു പൂണ്ട മനസ്സുമായ്
പ്രണയതാരകം നോക്കിക്കിടപ്പു ഞാന്

ഒരു ദിനം നിന്നെകാണാതിരിക്കുകില്
കഠിനമാദിനം പോയ് മറഞ്ഞീടുവാന്
മഴയെകാത്തുള്ള വേഴാമ്പല്ല പോല് മനം
വ്രണിതമാകുന്നു,കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാന്

പറയുവാനറിയില്ലെനിക്കെന്റയീ-
കരളിനുള്ളിലെ വിമലചിന്തകള്

പ്രണയമാണെനിക്കു നിന്നോടെന്നു
കരുതുവാന് മനം പറഞ്ഞീടുമ്പോള്
ളതിലും നലോരു വാക്കുതേടുവാ-
നസാധ്യമോമനേ മാപ്പു നല്കീടുനീ....

ഒരു മരം,ഒരു മനുഷ്യന്

കടലെടുത്തുപോയ
ഓരോ കരയിലും
നനവുകള് അകക്കാമ്പിലേക്ക്
ഊ്൪ന്നിറങ്ങുന്ന
ഊഷരഭുമിയിലും
മരണം നട്ടുവള൪ത്തുന്ന
ആസക്തിയുടെ
വള്ളിച്ചെടികളിലും
നാളെയ്ക്കുവേണ്ടി
ഒരു ബീജം
അവന് കരുതിവെക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

ആഴങ്ങളിലേക്കിറങ്ങുന്ന
വേരുകളില് നിന്നും
ഒരു ഹരിതകണം
അവന് സ്വപ്നം കണ്ടു
കാലാന്ത്യത്തില്
വിത്ത് മുളപൊട്ടിയതറിഞ്ഞ്
അവന് സന്തോഷിച്ചു

സിരകളിലെ രക്തം
ശിഖിരങ്ങളിലേക്ക് പട൪ത്തി
മാംസകോശങ്ങളെ വിഘടിപ്പിച്ച്
വേരുകള്ക്ക് നല്കി
ഇരണ്ട രാത്രികളില്
അവന് ഘനീഭവിച്ചു
ഒടുവില്....
ഇലയനങ്ങാത്ത
ഒരു നിമിഷത്തില്
അവനൊരു മരമായ് മാറി.

സത്രം

ഇരുളിലേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിലുകള്ക്ക്
മരണത്തിന്റ ഗന്ധമുള്ള ചായം തേച്ചിട്ടുണ്ട്

നീളമുള്ള ചുരുണ്ട മുടിയിഴകള്
പരുക്കന് കിടക്കകള്ക്ക് ചൂടുപകരുന്നുണ്ട്

കറുത്തപ്രതലത്തില്
ചിതറിക്കിടക്കുന്ന സിഗററ്റ് കുറ്റികള്

കടുത്ത സൌഹ്രദങ്ങളുടെ
പ്രതീകങ്ങളാണ്
ഇരുളില് നിന്നും എത്തിനോക്കുന്ന
നിഴലുകള്ക്ക്

ത്രഷ്ണനശിക്കാത്ത ആത്മാവുകളുടെ
മുഖ സാമ്യമുണ്ട്

സിംഫണി

അവള്

പലവട്ടം ഉപഭോഗിച്ചുമടുത്ത വാക്ക്
ഭംഗിയുള്ള പുറംതോടിനകത്ത്
വിശേഷവസ്ത്രം ധരിച്ചുറങ്ങുന്ന ജീവി
കരയുന്തോറും ചുവക്കുന്ന മുഖം

അവന്

ഉന്നതമോഹമുള്ള ചൊറിയന് തവള
ആയോധനത്തിന്റെ അതിവിശ്വാസം
കുന്നിന് മുകളില് നിന്ന് താഴേക്ക്
വേണ്ടായിരുന്നു എന്ന തോന്നല്

കവിത

വിസര്ജ്ജനത്തിനുമുന്നുള്ള അസ്വസ്ഥത
സുരതാര്ധത്തിലെ ആത്മീയത
ഇടയ്ക്കു കയറിവരുന്ന അന്ധത
അല്പ്പനേരത്തെ സ്വാര്ത്ഥത

12/5/99

ചില്ല

അടുത്തിടെ ചില്ല എന്ന ഒരു ബ്ളോഗുവായിക്കാനിടയായി
വായിച്ചുതീര്ന്നപ്പോള് വൈകിപ്പോയതിലായി ദുഖം
ചില്ലയ്ക്ക് നല്ലതുവരട്ടെ...പുതിയ പൂക്കള് വിരിയട്ടെ.....

പ്രിയ ഫസലിക്ക, ചില്ലയുടെ ലിങ്ക്
www.kudil-thanal.blogspot.com